Σελίδες Βιβλίου, 1

Ψηφιακές κοινότητες, δημιουργία & μοίρασμα «περιεχομένου».

Κοιτώντας πίσω στο 2007, μας θυμάμαι μέσα στην τάξη του πανεπιστημίου να στέλνουμε δοκιμαστικά μηνύματα σε έναν αριθμό για να κάνουμε αναρτήσεις στο Twitter με την καθηγήτριά μας Τζιν Μπρέναν. Η ιδέα αυτή μου φάνταζε μαγική τότε, δεν ήξερα καν πως γινόταν αυτό, να κάνω ανάρτηση ένα κείμενο μέχρι 140 χαρακτήρες στέλνοντας το σε έναν αριθμό, επίσης ποιος θα το έβλεπε; Κάτι άλλο που δεν ήξερα τότε ήταν ότι ξεκινούσε μια νέα εποχή για την επικοινωνία και για την έννοια του μοιράσματος και της δημιουργίας περιεχομένου στο ίντερνετ.

Όταν ξεκίνησα τότε να γράφω στο Τουίτερ, έγγραφα στα Αγγλικά λόγω εξωτερικού αλλά σύντομα έγινα μέλος και μιας (αρχικά μικρής) κοινότητας ανθρώπων από την Ελλάδα. Κάποιους ανθρώπους από την τότε online κοινότητα τους ακολουθώ σήμερα στο instagram (ή και στο facebook) και έχει τύχει σε ερώτηση «από που γνωρίζεστε με τον τάδε;» να απαντήσω «από το τουίτερ».

Τώρα, το 2026 βρίσκομαι πάλι σε μία κατάσταση, θέλω να τα σβήσω όλα και κάθε φορά που πάω να το κάνω, βλέπω πόση προσπάθεια έβαζα σε κάθε μία ανάρτηση (παρά τη συχνή αυτο-λογοκρισία). Πόσο έχω ταΐσει τους αλγόριθμους με εικόνες, σκίτσα, κείμενα, ιδέες; λέω σήμερα. Κι αν μέχρι χτες έπρεπε να βρω τον τρόπο να αναδείξω τις δεξιότητές μου και προσπαθούσα αμήχανα να το κάνω, σήμερα η συζήτηση είναι περισσότερο για το γιατί κάποιος να προτιμήσει την επικοινωνία & συνεργασία με το chat gpt ή με έναν άνθρωπο. Για αυτό έχω καταλήξει στο όσο δημιουργούμε για να επικοινωνήσουμε και να απευθυνθούμε σε ανθρώπους τότε το ΑΙ θα έχει ένα συγκεκριμένο ρόλο.

Όλες αυτές οι αναρτήσεις που ετοιμάζομαι να σβήσω, θα μπορούσαν να είναι βιβλίο, λέω σήμερα. Όταν έκανα αναρτήσεις έβαζα σκέψη για το ποιους θα βρει αυτό το μήνυμα και πάντα έψαχνα ένα τρόπο να ξεκινήσει και μια συζήτηση, κουβέντα και ιδανικά μια σύνδεση έστω και ψηφιακή.

Εκτός των άλλων έχει ξεκινήσει μια ευρύτερη κουβέντα για την σημασία του αρχείου και την διαφύλαξή του την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης -και της ευρύτερης παραποίησης των πάντων το οποίο είναι μια εκπληκτική μορφή οπτικού gaslighting όπως το βλέπω εγώ- και μας αφήνει μετέωρους να αμφισβητούμε τους πάντες και ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό κάποιες φορές για το τι είδαμε, που το είδαμε, doing my own research και άλλα.

Οι φωτογραφίες είναι από τυχαίες αναρτήσεις στο facebook, από τον Σεπτέμβρη του 2007 στη Νέα Υόρκη, στην αρχή της γνωριμίας μου με αυτή την πόλη.

Το 2007 σηματοδοτούσε (χωρίς να το ξέρω) την έναρξη μιας περιόδου που η παρατηρητικότά μου έγινε μια μέθοδος πλοήγησης, κατανόησης αλλά εξάσκηση για επιβίωση στις πόλεις με πολλά θετικά για την δουλειά μου και τις γνώσεις μου αλλά και με μία επιβάρυνση της ψυχο-συναισθηματικής μου υγείας.

Κλείνοντας αυτή την 1η ανάρτηση φαίνεται ότι αποφάσισα πριν τα σβήσω να τα μοιραστώ, βάζοντάς τα σε ένα πλαίσιο το οποίο ελπίζω ότι είναι μια ιστορία που αξίζει να ειπωθεί.

#1 Όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι φροντισμένες σελίδες από το βιβλίο μου. #1